Acabo de ler un artigo sobre un posible futuro onde a xente na praia estará en cabinas de metacrilato a pleno sol, separados. Non sei moi ben se tomalo a chiste ou comezar unha novela apocalíptica.

Lonxe están as miñas pretensións de tomar a broma o drama desta crise, pero hai camiños que me sonan máis a serie B americana que a posibilidades de vida.

Na diversidade de opinións que sempre nos caracterizan debúxanse interpretacións moi diferentes. Teño amigos que están convencidos que a través da meditación as nosas vibracións enerxéticas subirán e será imposible contaxiarnos, outros creen que é cousa do destino e que o que teña que morrer, morrerá igualmente. Hai quen dí que hai que ser responsables de manterse lonxe de darlle un bico aos pais ata que non esteamos todos vacinados, e aqueles que, coma min, non saben se tirar para o monte como as cabras ou lanzarse pola fiestra a ver se é verdade iso de que a vida é un soño.

Sen dúbida eu plántome, a min ninguén me meterá nunha cabina de metacrilato para achicharrarme a cuarenta grados e abrasar o pel coma un tomate nun invernadero. Os de Vigo din que o están a plantexar… sempre foron un pouco rariños.

Eu imaxino alá no Ferrol, onde naceu a miña bravura, á xentiña toda feliz de conseguir non ter areas na toalla amparados do vento. E tamén as gaivotas, apoiadas no alto desas paredes transparentes, a cagar por nos e roubarnos o bocadillo ao máis puro estilo “made in Ás cíes”.

Os que buceamos teremos a sorte de agocharnos entre as pedras e marchar mar a dentro, onde parece que polo de agora (ata que non apareza un virus no mar) estaremos seguros.

Agarrádevos ben compañeiros, que cando chegue a nova normalidade xurdirán novas políticas rebeldes, ás que defendan o dereito a tocarnos, a bicarnos e a abrazarnos onde e cando nos veña en gana.

De momento, vese que nos toca a todos sair a facer deporte, aínda que solo sexa por supervivencia.