Xoves 30 de abril de 2020

Xa sei o que sinten as estrelas de cine cando van pola alfombra vermella da que falan todos os medios respetables. Xa sei o que é a fama, sentirte especial, ser alguén importante digno de admiración e envexa dos pusilánimes.

Eu atopábame paseando á cadela, facía un frío do carallo e levaba unha capa oculta de pixama e unha visible de chandal de catro días, dúas camisetas de manga larga, xersei de lá e unha chaqueta tipo esquimal que quen me coñece pode visualizar á perfección. Nos pés os zapatos de camareira, eses negros supercómodos que me pagou un xefe hai anos e que lle están a salvar a vida aos meus pes nesta cuarentena.

Coa capucha posta e agarrando da correa da cadela paseaba eu en busca de salsa de tomate e queso relado para facer unha pizza.

Que ilusa! Era pola tarde e as tendas do barrio estaban pechadas, polo que cando cheguei a rúa de San Pedro vin o meu soño culinario desfacerse no imaxinario. Outro soño que esvaece, pensei eu, facendo gala deste eneatipo que acabo de descubrir (pero iso é outra historia).

O caso é que, ao entrar nesa rúa emblemática convertinme en Marilyn, en Angelina, en Audry, en todas esas belezas de Hollywood. Tanto tiñan as miñas pintas de homeless, pois sen vir a conto a xente saiu ás ventás e sentinme máis querida que nunca. Comezaron a aplaudir, con sorrisos de complicidade, parellas, xente sola, xente xove, maiores... Ata os cans sairon a festexar o meu pasar.

Eu, abraiada por tal admiración, non souben moi ben como reaccionar. Primeiro quedei pasmada mirando para arriba, sentíame como Kenny nun capítulo de South Park, e despois un instinto de estrela apoderouse de min e comecei a facer movementos laterais, pasando de debuxo animado a espantallo no millo con vento do norte. Recreándome estaba eu nesa danza ancestral cando algún espabilado do balcón berrou:

  • Viva os sanitarios!! Viva!

Alá foi, o meu éxito convertiuse en parodia en menos do que dura unha frase, os meus ouvidos afiáronse e escoitaron as campás da catedral. Eran as 20h, esa hora á que moita xente organiza o resto do día, esa hora que para moit@s é unha cita ineludible e eu alí, vestida de espantallo desahuciado bailando a danza do millo.

Non puiden facer máis que baixar a cabeza e apurar o paso, saíndo inclusive da miña legal área de 250m para pasear ao can (que me perdoe o señor Pumariño). A vergonza podía conmigo, ata que a maxia da vida de cuarentena arrancoume con violencia unha gargallada tan intensa que voltei a ser o centro de atención.

Pero xa todo era indiferente, facía tantos días que non ría dese xeito que agradecín ao sanitarios, aos confinados de galería e aos virus todos a posibilidade de desfrutar dun instante que, vestida de calquera xeito, non esquecerei facilmente.