Xoves 23 de abril de 2020

Metáforas e sonetos

Eu nacín nunha librería, e non nunha librería calquera, nunha cargada de amor pola cultura e pola alma única de cada libro. Cando aprendín a andar xogaba entre as estanterías rebosantes de historias acompañada dunha araña con rodas que aínda colle polvo na trastenda.

Máis tarde, aquela librería transportaría as miñas mans libretas onde un mundo de ficción e autovivencias conformaría a miña infancia.

Lembro as tardes sentada nunha escaleira de metal azul a ler libros. Gostaba de abrilos pola metade e comezar a ler. Nalgunha época da preadolescencia cheguei a escoller os libros pola súa última frase e, as veces, ata deixaba agochadas notiñas aos compradores futuros. “O prota morre ao final”, “non te asustes que non é pra tanto” ou “vaite ti a saber como acaba” eran das miñas mensaxes favoritas.

Eu nacín nunha librería, pero non nunha librería calquera, na Librería Limiar de Ferrol. Unha librería que foi e é unha referencia de que a cultura con criterio tamén pode ser un negocio. Un espazo onde cada libro está escollido de xeito consciente, onde non só importa se as grandes masas o mercarán, onde a conciencia respírase tras o vidro do escaparate e na beleza da súa fachada.

Hoxe din que é o día do libro, pero para min todos os días son tal porque, cada vez que collo entre as mans unha máquina de soños, lembro que ter nacido entre metáforas e sonetos é a maior sorte de todas.